Het Droste Effect

Het Droste Effect… ik had er tot voor kort nog nooit van gehoord. Je kijkt TV op naar een gezin dat TV zit te kijken en een programma bekijkt waarin een gezin TV kijkt. Dat dus! Het lijkt wel op een of ander psychologisch spelletje waarin je wel eens de draad verliest. Waarom heet dat nu het ‘Droste Effect’ ? Omdat de Droste fabriek bij onze Noorderburen blijkbaar de eerste was die dit effect gebruikte op de dozen van hun koekjes en chocolaatjes: een dame met een schaaltje koekjes in haar handen waarop een dame staat met een schaaltje koekjes in haar handen met …

Het Droste Effect roept een ervaring op van dieper en dieper ergens in te duiken. Je te verliezen in een oneindig verdiepingsproces. Lijkt dat eventjes veel op een coachingsproces! En ik durf dat breder trekken: lijkt dat even op een menselijk groeiproces! En dan heb ik het deze keer niet over de zeven stappen in onze lichamelijke ontwikkeling of de honderdzevenentwintig fases die de puber doorloopt. Ik heb het over een oneindig proces van innerlijke ontwikkeling. Oneindig… ‘is het dan nooit af?’ hoor ik je moedeloos zuchten. Hoera! Neen, dat is voor een levende mens nooit af! Waarom ik daar zo vrolijk van word? Omdat dat impliceert dat ieder perfect ‘onaf’ is op dit eigenste moment! Man, man, wat een mogelijkheden houdt dat in! Perfect ‘onaf’ zijn in dit eigenste moment betekent dat ik nu, met al m’n kwaliteiten, m’n onhebbelijkheden, m’n valkuilen, … van volle betekenis ben voor mezelf en anderen. Dat betekent dat er niet eerst nog wat gesleuteld moet worden vooraleer ik voor mezelf voldoe. Dat jij niet eerst nog wat moet bijschaven vooraleer je van tel bent. Dat betekent dat wij massaal onze tong mogen uitsteken naar de dwang van gelukkig te zijn! Ik schrijf zeer bewust ‘de dwang’ en niet ‘de drang’ omdat we wel allemaal een drang van binnenuit hebben om gelukkig te zijn, maar dat dat geen dwang van buitenaf zou mogen zijn. Ik slik wanneer ik in de praktijk liefdevolle, bezorgde ouders hoor vragen of ik ook ‘kinder coaching’ doe, want zoontje uit het tweede leerjaar komt humeurig thuis en wilt niet praten over school. Ik beken schuld! Ook ik durfde te panikeren wanneer mijn dochter niet non-stop-optimistisch de speelplaats verruilde voor de achterbank van de auto. Help, loert er een kinderdepressie? durfde ik me afvragen? Neen, liefste liefdevolle, overbezorgde ouders, er loert geen depressie. Je kind is moe, heeft misschien nood aan ‘my space'( niet te verwarren met cyberspace aub). Zet een goal in de tuin en laat hem een keertje sjotten, of spring of jullie (jawel, ouders dit kan enige inspanning vragen) fiets en sjees een eindje door ’t bos. En zwijg, laat stilte zijn werk doen! Creëer ruimte, zet je oren open en je mondje dicht. En stel vast dat je niet ‘af’ hoeft te zijn, geen coach of psycholoog om het perfecte antwoord te zijn op de nood van je kind.

TScan0001er afsluiting kan een Droste Chocolaatje zeker geen kwaad!