DIY Burn Out preventie

’t Is gewoon zoals met die eerste draadloze telefoons. Je moest die regelmatig op het laadstation zetten, anders ging de batterij ‘plat’. En als die batterij eens zover plat stond, ontbrak zelfs de restenergie om terug op te laden.’

Dat was zowat het beeld dat ik zag toen mij werd verteld: ‘je bent er nog niet, maar je bent wel goed op weg naar een Burn Out’
Dat wist ik zelf eerlijk gezegd ook wel. Die ander durfde het me echter te zeggen en dat durfde ik tot dat moment niet. En dus greep ik in. Ik liet man en kinderen enkele dagen achter om niets te gaan doen. Te midden van de velden me op elk moment kunnen afvragen: wat wil ik NU? Eet ik, of lees ik, wandel ik of zit ik in de zetel, wacht ik. Niets van wat ik die dagen deed, lag langer dan een half uur op voorhand vast. Dat maakte dat ik op elk moment enkel maar te voelen had: wat dient zich nu aan? Wat is mijn nood nu? Dat voelen, mezelf vanbinnen voelen, dat was ‘bronnen’, bijtanken. Eindelijk was ik in staat in contact te blijven met mij. Ja, mijn God, met de hele wereld bleef ik in contact, met iedereen was ik verbonden, maar helaas voor mij niet met mezelf.

Ik kreeg de vraag: ‘Je bent nu hier, doet het je goed?’ Ik durfde daar niet op te antwoorden. Ja natuurlijk deed me dat goed maar daarmee was ’t probleem niet opgelost hoor! Neen, dat was ook niet de bedoeling van die vraag. ‘Ik stel je die vraag omdat het belangrijk is te weten of je nog terug opgeladen geraakt. Of het je nog iets doet als je tankt, als je contact maakt met jouw bron. Indien dat zo is, dan ben je nog op tijd. Het vraagt dan enkel serieus wat discipline om dit bronnen daadwerkelijk op te nemen in je leven.’ Of anders gezegd: om het serieus te nemen en het te erkennen.

Dat zou ik dus doen: mezelf goed in de gaten houden, goed voelen wat goed voor mij is en wat niet. Vrijdagavond kom ik terug thuis. Zaterdagochtend overvalt me het geniale idee om eens dringend rust te gaan creëren in die slaapkamer van de oudste dochter. We houden dus razzia: alle tekeningen, kaartjes, vriendschapsbandjes, raamverf figuurtjes, notaboekjes, … Alles wat maar enigszins de rust verstoort in dat kamertje moest eraan geloven. Een bijzonder vermoeiende aangelegenheid aangezien bij praktisch elk item gediscussieerd werd over de emotionele waarde van het desbetreffende voorwerp. De geïmproviseerde bureau werd opgebroken, de zolder van de grootouders overhoop gehaald op zoek naar een echte bureau. Deze werd afgewassen. En daarna zie ik mezelf in de auto stappen voor enkele uren boodschappen doen waaronder een lamp voor de nieuwe slaapkamer. Daarvan thuisgekomen ben ik verbaasd: die verdomde hoofdpijn, wéér!

Ja de boodschap waslaadstation duidelijk: bepaald zelfzorg is dit niet. Ik betrap mezelf op een niet te stuiten neiging tot ‘doen’, die me keer op keer vloert. Mijn aandacht die ik spontaan naar buiten richt en waarbij ik het contact met mezelf totaal verlies. Dan is ’t kaarske snel op! Zondag herkans ik. Man met kinderen naar de carnaval en ik met boek in de tuin: lezen en mediteren: bijtanken dus! Terug op mijn laadstation gaan staan.