Frustratie en kracht

Sonja Kimpen op Radio 1… over het slaapritme van pubers. In feite gaf Sonja haar bemerkingen bij enkele items uit het nieuws. ‘Tieners zijn veelal te vermoeid’ De vraag die rees naar aanleiding van deze constatatie: moet het onderwijssysteem aangepast worden aan het biologische schema van tieners?

Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik Mw. Kimpen’s repliek hoorde: zijn wij het onze kinderen niet verplicht te leren omgaan met ‘een pijntje, een probleempje? Horen onze kinderen niet te leren dat niet alles gemakkelijk hoeft te gaan?’

Tijdens een training de week hiervoor ving ik terloops aan de tafel de volgende uitspraak op: ‘geen kracht zonder frustratie!’

Recht in de roos lijkt mij dat. Wij leren stilaan de keerzijde kennen van een maatschappij waarin ziekte uitgebannen, voorkomen wordt. Waarin elk probleem, van welke aard dan ook, opgelost moet worden. Een onuitgesproken ‘a priori’ , een vooronderstelling die algemeen aanvaard wordt: iets wat verstoord raakt Het-leven-over-komt-je.1380622570-van-Nel-leke opgelost worden.

Ik glimlach nog steeds om Mw. Kimpen, omdat zij ons appelleert op onze kracht in plaats van op onze beperkingen. Ik trek dit breder open: laat ons proberen terug te leven met het ‘onaffe’ van een situatie, laat ons terug leren groeien dankzij obstakels en laat ons onszelf terug trainen, een workout voor onze innerlijke veerkracht.

Het maakt ons gelukkige, imperfecte mensen in een gelukkige imperfecte wereld!

Burn-Out … werken we te hard?

waardenUitzending op TVL over Burn-Out :

http://www.tvl.be/programmas/dat-zeggen-de-mensen-dat-zeggen-de-mensen-we-werken-te-hard-en-te-veel-19481

Mooie, oprechte interviews trouwens. En toch weer dat stemmetje: raken we werkelijk de kern van de zaak wanneer we ons de vraag stellen: ‘werken we te hard?’ Ligt de oorzaak bij het werk, of het aantal uren dat we spenderen aan dat werk? Of is er meer aan de hand?

Als coach zie ik veel mensen passeren met Burn-Out, of flink op weg daarnaar toe. Ik zie bij hen, en ook bij de geïnterviewden trouwens onderliggende factoren een rol spelen:

-waarom werk ik op de manier zoals ik werk?

-komt mijn werk overeen met de diepere waarden die ik in mijn leven wil uitdragen?

-welke overload aan prikkels krijg ik op een dag te verwerken, buiten mijn werk?

-welke overload aan prikkels laat ik toe op mijn werk?

In een artikel over game gedrag bij kinderen gaf de docent aan dat gamen zo verslavend werkt omdat er gelukshormoon aangemaakt wordt tijdens het gamen. Een vergelijkbaar effect ervaren volwassenen bij iedere ‘bliep, pling, … ‘ afkomstig van computer, smartphone of tablet.

Elke bliep geeft een hormooninjectie: gelukshormoon dat ons een gevoel geeft: ik ben er, ik leef, ik ben verbonden met iets of iemand. Maar daarnaast ook stress hormoon dat wordt aangemaakt: er is iets wat ons oproept . En een stress prikkel vraagt om een antwoord, een respons, … een actie van het lichaam. Onze verre voorouders reageerden zeer accuraat op stressprikkels door een fight-flight reactie. In beide gevallen kwam het lichaam in beweging en werd dat stress hormoon afgebroken tijdens fysieke actie.

Ons lichaam produceert dagelijks stresshormoon, maar die accurate reactie blijft uit. Er is geen reële dreiging, dus geen nood om tot fysieke actie over te gaan. En dus geen of te weinig afbraak van stress hormoon. Resultaat hiervan: een chronische opstapeling van stresshormoon in ons lichaam.

Burn-Out preventie betekent voor mij dan ook:

-ruimte maken om te evalueren: welke richting wil ik uit?

– ruimte maken voor beweging: actief of juist in volle ontspanning.            Bewegen zodat opgestapelde stress hormonen weer afgevoerd worden

-Ruimte maken voor heroriëntatie: waar liggen mijn waarden?

-welke keuzes maak ik om prikkels te reduceren? Kijk ik 1 keer mijn mails na per dag, of doe ik dat zeven keer? Bekijk ik 1 maal mijn facebook pagina per dag of reageer ik op elk binnenkomend bericht?

-welke waarden beleef ik in mijn gezinsleven. Welke waarden geef ik mijn kinderen mee: the sky is de limit? Schatje, als je er zin in hebt mag je nog een zesde hobby kiezen hoor! We mogen onze kinderen toch niet belemmeren in hun ontwikkeling, nietwaar? Het beslissende criterium is dan: zolang je er niet bij neer valt doe je maar voort!

-waardeer jij stilte, rust, non-activity? Hoe ongemakkelijk wordt jij alleen al bij het lezen van deze woorden? Hoeveel waarde hecht jij aan activiteit en hoeveel aan passiviteit? Zou je voor beiden evenveel punten geven? Of wint activiteit het van de passiviteit. In feite gewoon twee neutrale, tegengestelde aspecten en toch…

Ik blijf daarom benadrukken. Burn-Out is een dringende oproep tot heroriëntatie, herdefiniëren van jezelf, je waarden en wat jij ten diepste verlangt in je leven. Daar is durf voor nodig. Daar is rust voor nodig, en mogelijk moet er daarom een tij minder of niet gewerkt worden. Maar bovenal is daar een begeleid proces nodig. Begeleiding die jou terg naar je zelf loodst. Een proces waarin je loskomt van al de ideeën die je over jezelf had, alle vooronderstellingen betreffende wat ‘hoort’ of ‘normaal is’. Ik sluit af met wijze moederwoorden:

‘Mom, what is normal?’

‘Oh, darling, that’s just a setting on the dryer!’

 

Burn-Outs zullen toenemen

Burn-Outs zullen toenemen in 2016. Eén op drie werknemers ervaart de combinatie werk-privé als problematisch.

Dit zijn slechts de titels van een artikel dat verscheen in Visie. Een artikel waarin men zich terecht zorgen maakt over de balans werk-privé. Een artikels ook waarin de positieve tendens beschreven wordt waarin werknemers meer werk maken van een gezondere balans. En toch …

De cliënten in mijn praktijk die een diagnose ‘Burn Out’ kregen getuigden stuk voor stuk dat het niet altijd het werk, de werkdruk of zelfs niet de combinatie werk- privé is die hen onderuit deed gaan. Cliënten geven aan  dat deze factoren uiteraard een rol spelen, als het ware ‘de druppel’ waren. Mijn cliënten durfden dieper te duiken, onder dat oppervlakte laagje, verder dan ‘het werk’ , ‘de kinderen’, … Zij durfden naar binnen keren en eigen normen, waarden, eigen beeldvorming onder de loep nemen.

‘Ik herken mezelf niet meer. Ik weet niet meer waarom ik doe wat ik doe! Ik ben mezelf kwijt.’ Vrij vage omschrijvingen die toch haarscherp uitdrukken wat deze personen beleven: het contact met zichzelf kwijt zijn.

Burn-Out lijkt mij niet enkel een probleem dat op de werkvloer dient aangepakt te worden, maar een uitgelezen kans om jezelf te heroriënteren. Je wordt letterlijk en figuurlijk lam gelegd. Je wordt gedwongen om stil te staan. Jij krijgt een bijzondere kans om jezelf te herontdekken. En dan ontvouwt er zich een zeer boeiend pad, een pad naar jezelf. Jij maakt terug verbinding met jezelf. hiervoor ga je soms door oude pijn stukken, oude pijnlijke ervaringen die nooit voldoende verwerking kregen.

Het probleem van Burn-Out mag niet onderschat worden, de ontreddering die ermee gepaard gaat evenmin. Maar stiekem durf ik hoopvol zijn: er voltrekt zich een bewustzijnsverschuiving op grote schaal… die gaat gepaard met een vorm van crisis ja. Maar deze mensen herrijzen uit hun as! Worden meer mens, meer zichzelf.

En wanneer jij ten volle jezelf bent, ten volle leeft vanuit verbinding met je zelf, dan ben jij ten volle de vader, moeder, werknemer, partner, zoon die je wilt zijn! In volle energie!

In de praktijk begeleid ik dagelijks mensen die dreigen vast te lopen in Burn-Out of er reeds midden in zitten! Het is dankbaar werk om op weg te mogen gaan met hen, om een proces aan te gaan van dieper bewustwording. Om de spanningen te zien zakken, de energie te zien herleven. Een mooi proces te zien waarin nieuwe keuzes gemaakt worden, of oude keuzes ondersteund vanuit nieuwe energie!Rise-of-The-Phoenix

 

Ben jij de moeder/vader van je dromen?

ideale mama‘Was jij deze week de moeder/vader die je wilde zijn? ‘ Ik klap uit de biecht en geef toe: ik niet! Ik liep hopeloos tegen mijn grenzen aan. Betrapte er mezelf op dat ik onredelijk boos reageerde op één van de drie kinderen. Dit arm schaapje zou deze week met recht en rede mogen verkondigen ‘die (ondergetekende moeder dus) heeft de pik op mij’  (Een uitspraak die jij je ongetwijfeld herinnert uit vroegere tijden.)

Ja, dat ene schatteke leek niets goed te kunnen doen. Zeer pijnlijk, voor schatteke in kwestie maar ook voor mezelf. Dit is niet de moeder die ik wilde zijn.

Dan is het hoog tijd voor reflectie, rust ook, en iemand die mij beluistert in mijn opvoedkundig geknoei. Iemand die mij helpt ontwarren. Die mij door die chaos van mijn eigen gevoelens loodst. Ik laat me coachen deze keer, zit dus eens aan de andere zijde van de tafel.

Resultaat: ontspannen mama, heldere gevoelens, heldere gedachten en … veel betere keuzes! Merci coach-van-dienst!

 

DIY Burn Out preventie

’t Is gewoon zoals met die eerste draadloze telefoons. Je moest die regelmatig op het laadstation zetten, anders ging de batterij ‘plat’. En als die batterij eens zover plat stond, ontbrak zelfs de restenergie om terug op te laden.’

Dat was zowat het beeld dat ik zag toen mij werd verteld: ‘je bent er nog niet, maar je bent wel goed op weg naar een Burn Out’
Dat wist ik zelf eerlijk gezegd ook wel. Die ander durfde het me echter te zeggen en dat durfde ik tot dat moment niet. En dus greep ik in. Ik liet man en kinderen enkele dagen achter om niets te gaan doen. Te midden van de velden me op elk moment kunnen afvragen: wat wil ik NU? Eet ik, of lees ik, wandel ik of zit ik in de zetel, wacht ik. Niets van wat ik die dagen deed, lag langer dan een half uur op voorhand vast. Dat maakte dat ik op elk moment enkel maar te voelen had: wat dient zich nu aan? Wat is mijn nood nu? Dat voelen, mezelf vanbinnen voelen, dat was ‘bronnen’, bijtanken. Eindelijk was ik in staat in contact te blijven met mij. Ja, mijn God, met de hele wereld bleef ik in contact, met iedereen was ik verbonden, maar helaas voor mij niet met mezelf.

Ik kreeg de vraag: ‘Je bent nu hier, doet het je goed?’ Ik durfde daar niet op te antwoorden. Ja natuurlijk deed me dat goed maar daarmee was ’t probleem niet opgelost hoor! Neen, dat was ook niet de bedoeling van die vraag. ‘Ik stel je die vraag omdat het belangrijk is te weten of je nog terug opgeladen geraakt. Of het je nog iets doet als je tankt, als je contact maakt met jouw bron. Indien dat zo is, dan ben je nog op tijd. Het vraagt dan enkel serieus wat discipline om dit bronnen daadwerkelijk op te nemen in je leven.’ Of anders gezegd: om het serieus te nemen en het te erkennen.

Dat zou ik dus doen: mezelf goed in de gaten houden, goed voelen wat goed voor mij is en wat niet. Vrijdagavond kom ik terug thuis. Zaterdagochtend overvalt me het geniale idee om eens dringend rust te gaan creëren in die slaapkamer van de oudste dochter. We houden dus razzia: alle tekeningen, kaartjes, vriendschapsbandjes, raamverf figuurtjes, notaboekjes, … Alles wat maar enigszins de rust verstoort in dat kamertje moest eraan geloven. Een bijzonder vermoeiende aangelegenheid aangezien bij praktisch elk item gediscussieerd werd over de emotionele waarde van het desbetreffende voorwerp. De geïmproviseerde bureau werd opgebroken, de zolder van de grootouders overhoop gehaald op zoek naar een echte bureau. Deze werd afgewassen. En daarna zie ik mezelf in de auto stappen voor enkele uren boodschappen doen waaronder een lamp voor de nieuwe slaapkamer. Daarvan thuisgekomen ben ik verbaasd: die verdomde hoofdpijn, wéér!

Ja de boodschap waslaadstation duidelijk: bepaald zelfzorg is dit niet. Ik betrap mezelf op een niet te stuiten neiging tot ‘doen’, die me keer op keer vloert. Mijn aandacht die ik spontaan naar buiten richt en waarbij ik het contact met mezelf totaal verlies. Dan is ’t kaarske snel op! Zondag herkans ik. Man met kinderen naar de carnaval en ik met boek in de tuin: lezen en mediteren: bijtanken dus! Terug op mijn laadstation gaan staan.

Het Droste Effect

Het Droste Effect… ik had er tot voor kort nog nooit van gehoord. Je kijkt TV op naar een gezin dat TV zit te kijken en een programma bekijkt waarin een gezin TV kijkt. Dat dus! Het lijkt wel op een of ander psychologisch spelletje waarin je wel eens de draad verliest. Waarom heet dat nu het ‘Droste Effect’ ? Omdat de Droste fabriek bij onze Noorderburen blijkbaar de eerste was die dit effect gebruikte op de dozen van hun koekjes en chocolaatjes: een dame met een schaaltje koekjes in haar handen waarop een dame staat met een schaaltje koekjes in haar handen met …

Het Droste Effect roept een ervaring op van dieper en dieper ergens in te duiken. Je te verliezen in een oneindig verdiepingsproces. Lijkt dat eventjes veel op een coachingsproces! En ik durf dat breder trekken: lijkt dat even op een menselijk groeiproces! En dan heb ik het deze keer niet over de zeven stappen in onze lichamelijke ontwikkeling of de honderdzevenentwintig fases die de puber doorloopt. Ik heb het over een oneindig proces van innerlijke ontwikkeling. Oneindig… ‘is het dan nooit af?’ hoor ik je moedeloos zuchten. Hoera! Neen, dat is voor een levende mens nooit af! Waarom ik daar zo vrolijk van word? Omdat dat impliceert dat ieder perfect ‘onaf’ is op dit eigenste moment! Man, man, wat een mogelijkheden houdt dat in! Perfect ‘onaf’ zijn in dit eigenste moment betekent dat ik nu, met al m’n kwaliteiten, m’n onhebbelijkheden, m’n valkuilen, … van volle betekenis ben voor mezelf en anderen. Dat betekent dat er niet eerst nog wat gesleuteld moet worden vooraleer ik voor mezelf voldoe. Dat jij niet eerst nog wat moet bijschaven vooraleer je van tel bent. Dat betekent dat wij massaal onze tong mogen uitsteken naar de dwang van gelukkig te zijn! Ik schrijf zeer bewust ‘de dwang’ en niet ‘de drang’ omdat we wel allemaal een drang van binnenuit hebben om gelukkig te zijn, maar dat dat geen dwang van buitenaf zou mogen zijn. Ik slik wanneer ik in de praktijk liefdevolle, bezorgde ouders hoor vragen of ik ook ‘kinder coaching’ doe, want zoontje uit het tweede leerjaar komt humeurig thuis en wilt niet praten over school. Ik beken schuld! Ook ik durfde te panikeren wanneer mijn dochter niet non-stop-optimistisch de speelplaats verruilde voor de achterbank van de auto. Help, loert er een kinderdepressie? durfde ik me afvragen? Neen, liefste liefdevolle, overbezorgde ouders, er loert geen depressie. Je kind is moe, heeft misschien nood aan ‘my space'( niet te verwarren met cyberspace aub). Zet een goal in de tuin en laat hem een keertje sjotten, of spring of jullie (jawel, ouders dit kan enige inspanning vragen) fiets en sjees een eindje door ’t bos. En zwijg, laat stilte zijn werk doen! Creëer ruimte, zet je oren open en je mondje dicht. En stel vast dat je niet ‘af’ hoeft te zijn, geen coach of psycholoog om het perfecte antwoord te zijn op de nood van je kind.

TScan0001er afsluiting kan een Droste Chocolaatje zeker geen kwaad!

Oei, ik groei!

oei-ik-groeiGa Voor Groei! heet deze praktijk. Mijn missie is dus vooruitgang, groei, vernieuwing. Ik krijg van sommige mensen de vraag of dat nodig is. Moet er steeds groei zijn? Moet er steeds verder en meer gesleuteld worden? Is het dan nooit goed genoeg zoals het is? Uit ervaring kan ik zeggen dat deze mensen best wel een punt hebben. Als groei impliceert dat er iets niet goed is en dus dringend veranderd moet worden, dan is mijn antwoord ‘nee’ op de vraag of groei zo nodig moet, en dan doek ik deze praktijk stante pede op. Bekijken we groei vanuit ‘verlangen om te verfijnen, te ontwikkelen’ dan krijgt deze vraag plots een andere kleur. Dan spreken we niet meer van goed of slecht, juist of fout. Dan moet er niets per se veranderen omdat het niet deugt. Dan is groei iets voor de nieuwsgierige zoekers die graag zelf initiatief nemen en dus zoeken… en vinden. Nieuwsgierigen die zichzelf graag even in vraag stellen om zichzelf als het ware eens met een frisse kijk te bekijken. Daarnaast zijn er de ‘passieve vinders’. Deze gaan niet actief op zoek, hebben daar geen behoefte aan, maar groeien, ontwikkelen hoe dan ook. Mooi is dat toch dat ieder dus groeit op zijn of haar manier, op zijn of haar tijd. Elke dag, elke minuut doen wij ervaringen op, vormen zich bewust of onbewust inzichten die ons meer mens maken. Er wordt ons elke dag getoond wie we zijn. We krijgen elke dag kansen om te handelen volgens wie we zijn of willen zijn. Ik sluit dan graag af met een citaat uit ‘Een Ongewoon Gesprek met God’ van Neale Donald Walsh waarin God zegt: ‘bepaal voor jezelf hoe de meest verheven versie van jezelf eruit ziet, en handel daar naar’. Vandaag ziet mijn meest verheven versie van mezelf er als volgt uit:1) verbondenheid:ik overwin mijn ochtendlijke schildpadmodus en kruip ondanks mijn reuze grote zin om te blijven liggen, tegen mijn echtgenoot aan. Wij starten de dag met een warme knuffel. 2) Betrokkenheid: ik maak voort op de badkamer om echt wel tijd te maken voor mijn oudste dochter die haar praktisch examen ‘drama en expressie’ graag nog wilt voordragen voor we op de fiets springen. 3) Geduld: ik stop 27 keer onderweg om handschoentjes van de jongste aan/uit te doen, versnellingen te regelen, snotbellen te vegen, gewoon uit te rusten boven op de brug,… 4) eigenliefde: ik zet me gezellig in een cafeetje en bestel twee drankjes terwijl ik computerwerk verzet, in afwachting van bovengenoemde dochter die na ’t examen samen iets wilt gaan eten. 5) nog meer eigenliefde: ik doe een dut in de namiddag en rek de tijd met een koffietje. 6) professionaliteit: ik bereid me voor op een intake door de praktijkruimte op te ruimen, gezellig te maken om de nieuwe klant warm te onthalen. Ik geef toe: dit is een uitzonderlijk geslaagde versie van mezelf.

Als het zo niet verder kan…

ecole_en_danger_2_Als het zo niet verder kan … dan kan het dus anders! Laat dat nu de leuze zijn voor ‘Ga Voor Groei’. Iedereen wordt vroeg of laat geconfronteerd met dit gevoel: ‘zo gaat het echt niet verder!’ En dat klopt! Misschien hoeft het ook zo niet verder! Misschien hoef  jij niet langer gebukt te gaan onder schuldgevoelens. Of onder de druk van een veeleisende baan. Misschien hoef jij niet langer genoegen te nemen met restjes vrije tijd die, geef toe, tot regelrechte uithongering leiden.

Misschien is het wel tijd voor een grote (of kleine) ommeslag! Misschien is het tijd dat jij jezelf eens de ruimte gunt, jezelf eens onder de loep neemt, misschien wel enkele confrontaties met jezelf aangaat. Tijd dus voor een nieuw groeiproces! Een groeiproces waarin jij zicht krijgt op je spontane mechanismen. Een proces waarin je die misschien wel eens in vraag durft te stellen: Is het wel zo gewoon dat ik zeven keer per week naar de hobbies van de kinderen rijd?  Of is het wel zo gewoon dat ik de taken va twee jobs voor mijn rekening neem? Is het ok dat ik 14 uur per dag werk, enkel omdat mijn ouders dat ook deden?

In zo’n groeiproces is het van het grootste belang dat je leert je eigen referentiekader op te bouwen. Vergelijk je je leven, je job, je kwaliteiten, je draagkracht met dat van een ander? Of leer je jezelf te waarderen volgens je eigen kwaliteiten en draagkracht? Veel boeiende en bijzonder belangrijke vragen die je jezelf dient te stellen als jij in je leven wilt gaan voor meer, indien jij wilt Gaan Voor Groei! Wil jij kennis maken met het individuele Ga Voor Groei Traject, of kies je liever voor een groepstraject? Welkom op de Gratis Ochtend info’s. Eerst volgende op woensdag 23 juli 2014! Meer info zie facebook Herlinde Aerts

Ronde buikjes en Coaching

rondebuikjeRonde buikjes zijn inderdaad het terrein van voedingsdeskundigen, diëtisten, misschien zelfs artsen. Toch begeef ik me op dit terrein, als Life Coach en deel graag met jullie mijn ervaringen. Afgelopen week komt een klant de praktijk binnen gewandeld. Ze installeert zich in de behandelstoel, ja mijn coaching wordt ten gepaste tijde aangevuld met voetreflexologie. Ze kijkt me triomfantelijk aan en zegt: ‘En, zie je niets aan mij!’ Nu weet elke vrouw en elke man dat reacties betreffende het gewicht bijzonder delicaat zijn, dus ik opper voorzichtig: ‘jouw buikje hè?’ 10 kilo! vervolgt ze al even triomfantelijk . De dame in kwestie straalt en ik moet tot mijn verbazing toegeven dat ik niet enkel geen buikje meer bespeur, maar zelfs een kuiltje detecteer! Waar ooit een bultje zat, is nu een kuiltje!

Ja! Zegt ze. Tarwe! Deze dame en ik kennen elkaar al langer dus deze halve zinnen zeggen mij voldoende. Maar ik been jullie lezers even bij. Reeds jaren sukkelt ze met rugklachten, darmklachten, volgens artsen een ‘post nasale drip’, een hardnekkige prikkelhoest en overvloedig plassen. In deze mate dat haar nachtrust hierdoor sterk verstoord geraakte, en dus ook haar hele energie balans. De voetreflexologie behandelingen hadden slechts gematigd resultaat, wisselend resultaat ook. Volgens mijn eigen mening geen groot succesverhaal. Maar deze dame volgde oorspronkelijk Coaching, ontpopte zich van een ‘verlegen meisje van 50 jaar’ tot een bewuste, zelfzekere vrouw. Een vrouw die haar grenzen leerde kennen én trekken! Een dame die leerde voelen, die zichzelf leerde vertrouwen, die haar eigen ervaring leerde serieus  nemen. Deze dame gaat met mij dus op een gegeven moment een  nieuw traject aan, dat van de voetreflexologie. Een hele weg hebben we samen afgelegd. Elke behandeling gaf mogelijkheid om onze ervaringen betreffende voeding en gezondheid samen te leggen. Mijn eigen zoektocht naar de oorzaak van mijn vermoeidheid, darmproblemen en non-stop hoofdpijn gedurende vier jaar, hielpen haar om haar eigen proces te gaan. Samen ontdekten we dat suikers voor haar darmwerking nefast waren Niks nieuws onder de zon, alle osteopaten zullen mij nu collegiaal bijvallen! Maar suikers zomaar bannen, zonder meer, is praktisch onhaalbaar. Ons lichaam schreeuwt om suikers. Ik puzzelde de volgende stukjes bij mekaar gebaseerd op mijn eigen ervaringen:

– elke dag tegen zin in brood (en dit reeds als kind)

– mijn darmen blokkeren na het eten van brood, koffiekoeken zo nog erger

– bijzondere opstoten van hoofdpijn na enkele dagen geblokkeerde darmen

– bloedonderzoek gaf geen blijk van gluten intollerantie

– een face book bericht betreffende tarwe deed bij mij een (alarm-)belletje rinkelen (dank u wel Sophie V. voor dit bericht)

Ik nam de proef op de som en besloot van dag op dag tarwe te mijden.

Met Andere Woorden: de signalen die mijn lichaam reeds jaren gaf, deze keer niet te negeren. Na twee weken tarwe-vrij te eten constateerde ik: hoofdpijn quasi verdwenen, een ontlasting ‘om in te kaderen’, energie voor tien (geen 1,5 u van bijslapen meer)

Deze ervaring deel ik met mijn klant. Zij gaat ook de test aan: zes weken tarwe-vrij eten: havermoutpap met rijstmelk, amandelmelk, speltvlokken pap met geroosterde appeltjes, speltbrood. Hopen alternatieven voor de gewone boterham met kaas! Ik verwijs graag naar de super interessante website: www.eetgoedvoeljegoed.com

Het verrassend resultaat voor mijn klant:

– 10 kilo lichter

– prikkelhoest verdwenen (na 25 jaar!)

– geen drang naar suikers

– langdurig verzadigd gevoel na maaltijden, geen drang naar tussendoortjes

Mijn conclusie: Coaching leerde deze vrouw vertrouwen op haar eigen signalen in plaats van het volgen van algemene voedingsrichtlijnen. Voetreflexologie ondersteunde de functie van haar hele orgaan huishouding, uitwisselen van inzichten hielpen haar om nieuwe keuzes te maken.

Dus: Ontdek wie jij bent, leer luisteren naar je gevoel, leer luisteren naar jouw lichaam …

en handel daar dan naar!

Ik denk dat ik voel

Goed bezig! denken we wanneer we denken dat we voelen! Beetje gecompliceerd? Ik verduidelijk! Vaak zie ik cliënten die oprecht willen groeien, die de intentie hebben te reflecteren over zichzelf. Maar wat blijkt… ze reflecteren hun denken… VOELEN blijft netjes onder de radar. Is daar binnen coaching dan vooruitgang? Jazeker, zij het in kleine stapjes. GROEI echter, zie ik wanneer de eerste tranen durven doorbreken. Slechts een fractie van een seconde is dat voelen zichtbaar, aanvankelijk gemaskeerd door emoties… maar plots neemt hij of zij een duik in dat vrij onbekende gebied van de beleving. Daar gebeurt het wonder: er ontstaat een connectie tussen alles wat hij (of zij) gedacht heeft en wat deze persoon innerlijk beleeft. Een voorbeeld uit de praktijk: Een jonge dame komt reeds enkele sessies. Er wordt gewerkt rond haar kindertijd. Een kindertijd die behoorlijk wat kwetsuren met zich mee gebracht heeft. Deze dame is zich daarvan bewust. Zij realiseert zich bijzonder goed dat die kindertijd alles behalve gezond was, dat ze tekorten gekend heeft. Ze realiseert zich ook welke invloed dat heeft op haar relaties nu, haar (on-)mogelijkheid diepe verbindingen aan te gaan. Zij registreert, merkt zelfs dat ze registreert. Wat ‘metapositie’ betreft, kan dat tellen! Maar geen opening te bespeuren naar dat voelen, geen opening naar de pijn van de kwetsuur.

Dit is echter buiten de Script-As-Methode gerekend. Jonge dame praat, schrijft, herinnert zich een klein detail van op haar werk en de kleuren doen de rest. Al kleurend zie ik haar gelaat veranderen, ze wordt rustiger, stiller, haar denken verliest even de controle en plots voelt ze : haar verlangen om contact te maken, om te verbinden, VOELT ze de pijn van jaren lang veilig, afgesloten te hebben geleefd. Haar echte proces is hier begonnen. En ik ben dankbaar!denkenVoelen